Η Θεσμική τρωτότητα του Νέου Οργανισμού. Ο Επιχειρησιακός αποσυντονισμός της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, η Ασάφεια και το ρίσκο του «Έτους Μηδέν»

Του Θανάση Ζωγράφου

Η διαρροή της κοινής θεσμικής ανησυχίας από το Σωματείο Υπαλλήλων Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Σ.Υ.ΚΕ.Υ.Π.) και το Σωματείο Υπαλλήλων Ραδιοτηλεγραφητών-Τηλεφωνητών-Γλωσσομαθών (Σ.Υ.Ρ.Τ.Γ.Ε.Υ.Π.) φέρνει την κοινότητα των πληροφοριών (Intelligence Community) της χώρας μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.

Η εφαρμογή του νέου Οργανισμού της Υπηρεσίας, ο οποίος εδράζεται στο Προεδρικό Διάταγμα (Π.Δ.) 43/2026, αντί να αποτελέσει το εφαλτήριο για τον αναγκαίο τεχνολογικό και δομικό εκσυγχρονισμό, εξελίσσεται σε άσκηση διοικητικής αρρυθμίας και εσωτερικής αποσταθεροποίησης.

Για έναν έμπειρο αναλυτή, η αποτελεσματικότητα μιας υπηρεσίας πληροφοριών δεν κρίνεται μόνο από τα τεχνικά της μέσα (SIGINT/CYBERINT), αλλά από τη συμπαγή δομή, την επιχειρησιακή ασφάλεια (OPSEC) και το υψηλό ηθικό του έμψυχου δυναμικού της (HUMINT).

Η παρούσα κριτική ανάλυση προσεγγίζει το ζήτημα τεχνοκρατικά, με μοναδικό γνώμονα τη θωράκιση της Υπηρεσίας και τη διασφάλιση των στελεχών που υπηρετούν την εθνική ασφάλεια υπό καθεστώς υψηλής εξειδίκευσης.

1. Το Επιχειρησιακό Παράδοξο: «Σκοτάδι» στο Εσωτερικό και Διατάραξη του Compartmentalization

Το πρώτο μεγάλο διοικητικό σφάλμα της παρούσας μετάβασης εντοπίζεται στην πλήρη απουσία ενός επίσημου και αναλυτικού υπηρεσιακού οδηγού πριν από την ημερομηνία εφαρμογής των αλλαγών. Όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζουν τα σωματεία, η ενημέρωση του προσωπικού «δεν μπορεί να ακολουθεί τις αποφάσεις, πρέπει να προηγείται αυτών».

Στη διοίκηση υπηρεσιών πληροφοριών η αρχή του compartmentalization (διαμερισματοποίηση της πληροφορίας), είναι ιερή για λόγους ασφαλείας. Ωστόσο, η Διοίκηση φαίνεται να εφάρμοσε αυτή την αρχή εκεί που δεν έπρεπε. Στην ίδια δηλαδή, την εργασιακή και υπηρεσιακή επιβίωση των στελεχών της.

Το κενό επίσημης πληροφόρησης εν μέσω Αυγούστου γέννησε νομοτελειακά το φαινόμενο του «σπασμένου τηλεφώνου». Όταν οι αναλυτές και οι επιχειρησιακοί πράκτορες λειτουργούν σε περιβάλλον εσωτερικής παραπληροφόρησης και ανασφάλειας, η προσοχή τους αποσπάται από τη συλλογή και ανάλυση εξωτερικών απειλών.

Η εσωτερική σύγχυση αποτελεί direct threat (άμεση απειλή) για την επιχειρησιακή ετοιμότητα της Υπηρεσίας.

2. Η Μισθολογική Ασάφεια του Π.Δ. 43/2026 και οι Υπηρεσιακές Επιπτώσεις

Η μετάβαση στους νέους «Εισαγωγικούς» και «Μη Εισαγωγικούς» κλάδους, καθώς και η εισαγωγή του θεσμού του Language Officer, εισάγουν σοβαρές στρεβλώσεις που αγγίζουν τον πυρήνα της μισθολογικής και βαθμολογικής εξέλιξης.

• Τεχνητό «Έτος Μηδέν»: Υπάρχει άμεσος κίνδυνος η μετάβαση στο νέο σύστημα να λειτουργήσει ισοπεδωτικά, σβήνοντας την πολυετή υπηρεσιακή εμπειρία στελεχών με 20 ή 30 χρόνια προσφοράς.

• Μισθολογική Υποβάθμιση:

  Η έλλειψη σαφών μεταβατικών διατάξεων αφήνει μετέωρο το τοπίο γύρω από τις βαθμολογικές και οικονομικές συνέπειες της ένταξης στους νέους κλάδους, δημιουργώντας συνθήκες εργασιακής υποτίμησης.

• Απαξίωση Τυπικών Προσόντων:

  Οι εργαζόμενοι ορθά ζητούν να μάθουν με ποια αντικειμενικά κριτήρια θα αξιολογηθούν οι τίτλοι σπουδών, η επαγγελματική κατάρτιση και η ειδική υπηρεσιακή εκπαίδευση.

Η εισαγωγή ενός νέου οργανωτικού μοντέλου, απαιτεί ένα λεπτομερές, κοστολογημένο και νομικά θωρακισμένο Transition Plan (Πλάνο Μετάβασης). Η απουσία του δημιουργεί την αίσθηση ότι οι αλλαγές γίνονται πρόχειρα, θέτοντας σε κίνδυνο την ιεραρχική συνοχή της Υπηρεσίας.

3. Διοικητική Αστοχία: Η Απαξίωση των Ιστορικών Κλάδων (SIGINT / Γλωσσομαθείς)

Μια από τις πιο σοβαρές πτυχές της κριτικής, αφορά τη διαφαινόμενη υποβάθμιση των ιστορικών κλάδων της ΕΥΠ: των Ραδιοτηλεγραφητών, των Γλωσσομαθών-Μεταφραστών, των Διερμηνέων και των Ακροατών. Η Διοίκηση φαίνεται να υποπίπτει στο σφάλμα, να ταυτίζει τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό με την κατάργηση της εξειδικευμένης ανθρώπινης γνώσης.

Οι συγκεκριμένοι κλάδοι αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της συλλογής πληροφοριών.

Η βαθιά γνώση χωρών, περιοχών, ειδικών διαλέκτων, καθώς και η ικανότητα κατανόησης των γεωπολιτικών και κοινωνικών συνθηκών, δεν αντικαθίστανται από καμία νέα ονομασία κλάδου ή τυπικό τίτλο.

Αν η εμπειρία αυτών των ανθρώπων δεν αποτυπωθεί πραγματικά στο νέο μοντέλο, η Υπηρεσία θα υποστεί Institutional Amnesia (θεσμική αμνησία), χάνοντας πολύτιμο operational capability (επιχειρησιακή ικανότητα) σε μια περίοδο έντονης περιφερειακής αστάθειας.

4. Η Ρήξη Εμπιστοσύνης και το Ρίσκο της Νομικής Εμπλοκής

Η αποκάλυψη ότι τα σωματεία έχουν ήδη απευθυνθεί σε εργατολόγο και εξετάζουν «θεσμικές και νομικές δυνατότητες παρέμβασης», αποτελεί τη σαφέστερη ένδειξη διοικητικής αποτυχίας.

Μια υπηρεσία πληροφοριών, πρέπει να επιλύει τα εσωτερικά της ζητήματα με απόλυτη στεγανότητα.

Το γεγονός ότι το προσωπικό εξαναγκάζεται να αναζητήσει εξωτερική νομική συνδρομή για να ερμηνεύσει τις διατάξεις του Π.Δ. 43/2026, δείχνει ότι η γέφυρα εμπιστοσύνης μεταξύ της Διοίκησης του Θεμιστοκλή Δεμίρη και των υπαλλήλων έχει υποστεί σοβαρό ρήγμα.

Η Διοίκηση οφείλει να κατανοήσει ότι η ίση μεταχείριση, η αντικειμενικότητα και η ειδική μεταβατική μέριμνα για τα στελέχη που βρίσκονται κοντά στην ολοκλήρωση της σταδιοδρομίας τους δεν είναι συνδικαλιστικές παραχωρήσεις. Είναι προϋποθέσεις για τη διατήρηση της εσωτερικής ασφάλειας του ίδιου του οργανισμού.

Συμπέρασμα: Επιβεβλημένη η Σύγκληση Διοίκησης και Στελεχών

Ο εκσυγχρονισμός της ΕΥΠ απέναντι στις σύγχρονες υβριδικές και ασύμμετρες απειλές, είναι αναγκαίος. « Η Εθνική Ασφάλεια σαφώς και απαιτεί σύγχρονη Υπηρεσία Πληροφοριών. Μία σύγχρονη Υπηρεσία όμως, σε καμία περίπτωση δεν οικοδομείται με αβεβαιότητα για το προσωπικό της».

Η ημερομηνία ορόσημο της 24ης Αυγούστου 2026 αποτελεί την τελευταία ευκαιρία της Διοίκησης να αποτρέψει έναν παρατεταμένο κύκλο εσωτερικής αντιπαράθεσης.

Απαιτείται η άμεση έκδοση ενός σαφούς, υπηρεσιακού εγγράφου – «οδηγού» και η άμεση θεσμική ανταπόκριση στο αίτημα, για συνάντηση με τα Σωματεία.

Το συμφέρον της πατρίδας επιτάσσει μια ΕΥΠ επιχειρησιακά ακέραιη, με στελέχη προσηλωμένα αποκλειστικά στην εθνική αποστολή τους και όχι εγκλωβισμένα, σε ένα καθεστώς διοικητικής ομηρίας και μισθολογικής ανασφάλειας.